REVU
DE MAN DIE EXPLODEERDE
FEBRUARY 1987
By DOOR PAUL SOLOTAROFF
Photographs by MARY ELLEN MARK


217H-033-009

Hij was een beest, met zijn borstomvang van 1 meter 50 en zijn armomvang van 58 centimeter. En als de stero•den Anadrol en Bolasteron in zijn bloedbaan samenkwamen, werden zijn ogen zo rood als de laserzoeker van een Uzi. Hij gooide mensen door ruiten, ging als een waanzinnige achter automobilisten aan als ze hem sneden en degene die het waagde toe te kijken als hij, de beruchte Mister America, in zijn eigen sportschool trainde, kwam gewoonlijk bloedend op straat weer bij. Half gek door androgenen en paarde-stero•den meende hij dat toeschouwers hem de energie ontnamen om 900 kilo met zijn benen te drukken.

Steve Michalik, Mister America en Mister Universe, wilde nog maar twee dingen. Op 15 november 1986 bij de Night of Champions van de professionele bodybuilders in het Beacon Theatre in New York het podium opgaan en de hele tent met zijn 118 kilo naakte, geteisterde, vacuŸmgetrokken spieren op zijn kop zetten. En dan wilde hij doodgaan. Daar, in een zee van flitslicht, wilde hij dood omvallen, gigantisch en stijf, 39 jaar oud, een spectaculair lijk achterlatend.

De pijn in zijn lichaam was na tien jaar stero•den- en ander gif-gebruik ondraaglijk geworden. Hij piste al maanden bloed dat soms ook spontaan uit zijn neus spoot. Zijn kop barstte bijna van de pijn, zijn hele organisme was kapot en zijn testikels waren niet groter dan borrelnootjes. "Het was slechts de vraag welk orgaan het eerst zou exploderen," zegt hij. "Net als andere profs had ik al jaren de grens overschreden en nu moest de prijs worden betaald. Net als Vic Faizovic dat moest wiens hersens explodeerden omdat de Aldactazone zijn lichaamstemperatuur huizenhoog had opgejaagd. Of die Egyptische knaap die dood neerviel, bloedend uit elke lichaamsopening. En Tommy Sansone, voormalig MisterAmerica en mijn eerste mentor, die zijn immuun-systeem opblies en stierf met tumoren over zijn hele lichaam. Ik kon niet wachten hen te volgen. Ook ik had zoveel gorigheid in mijn lijf van al die preparaten die ik nam dat ik 's avonds naar huis ging en God vroeg waarom hij me nog niet gedood had. Maar dan, in ŽŽn adem door, smeekte ik hem: ik weet het, ik heb veel smerige dingen gedaan, steroiden verkocht aan kinderen, vreemden totaal verrot geslagen, maar laat me alsjeblieft niet als een verliezer sterven. Laat me sterven als ik in Beacon de laatste pose aanneem en het publiek me een ovatie geeft."

Michalik had zijn gebed beter tot een leverspecialist kunnen richten. Twee weken voor de show werd hij 's nachts om vier uur thuis wakker met een vreselijke pijn onder zijn ribbenkast. Zijn vrouw, Thomasina, al lang vertrouwd met dit soort noodgevallen, was op weg om een zak ijs te halen toen hij steunde: "Laat dat ijs maar zitten. Bel dokter Ludwig."

"Breng hem direct naar het New York Hospital," zei de arts door de telefoon. "Die hebben de beste leverspecialist. Ik tref u daar over een uur."

Ludwig wist dat het eens zou gebeuren. Sinds 1976 had Steve mateloos veertien verschillende drugs ge•njecteerd, terwijl hij ook nog een stuk of zeven andere soorten slikte. Plus een portie speed. Uppers om de veertien uur training per dag vol te houden. En dan natuurlijk de downers om 's nachts nog een paar uur slaap te kunnen vatten.

De leverspecialist, die over Michaliks stero•dengebruik ge•nformeerd was, riep Steve in zijn kan-
toor en liet hem de sonogrammen zien die van zijn lever waren gemaakt. "Ziet u dat?" zei hij, met moeite de walging in zijn stem onderdrukkend. "Dat is er van uw lever over. En dit hier," hij wees op vier klompen waarvan ŽŽn zo groot als een rijpe grapefruit, "zijn levertumoren. U hebt leverkanker in een finaal stadium, meneer."

"Werkelijk?" grijnsde Michalik en hij had zichzelf van vreugde haast omhelsd. "Wat denkt u, hoe lang heb ik nog?" "Hebt u me wel begrepen, meneer Michalik?" vroeg de dokter. "U hebt kanker en zult binnen weken of misschien zelfs dagen dood zijn als ik niet direct opereer. En dan nog is het de vraag..."
"Opereren!" Michalik vloog op en hij keek de man aan alsof hij niet helemaal snik was. "Er komt niemand met een mes in mijn buurt! Dat zou een litteken achterlaten."

De specialist wilde Michalik net zijn kantoor uitgooien toen dokter Ludwig binnenkwam. Die bekeek de sonogrammen en zei toen dat de klompen geen tumoren waren. Ze waren iets veel zeldzamers maar daarom niet minder dodelijk: door stero•den gevormde cysten. Dikke, tot barstens toe gevulde zakken vol bloed en spierweefsel die nog steeds groeiden.
Michalik werd plat op zijn rug vastgesnoerd en naar de intensive care-afdeling gebracht. Hij zou een etmaal doodstil moeten blijven liggen om de cysten niet te laten barsten. Misschien zou de groei van de cysten, door gebrek aan stero•den, stoppen. Maar als ze voeding zouden krijgen uit andere middelen die hij zich de laatste dagen had ge•njecteerd, zou zijn wens om als gigant te sterven wel eens in vervulling kunnen gaan.

Michalik wist natuurlijk dat het de lever was. Hij wist alles over stero•den, had er een handboek over geschreven en in TV-talkshows met artsen over hun werking gediscussieerd. Net als andere
Twaalf jaar lang injecteerde hij dagelijks veertien verschillende drugs en slikte er nog zeven soorten bij. En dat waren dan alleen de spullen om het lijf op te pompen. Naast alle stero•den had hij amfetaminen nodig, uppers en downers, om op de been te blijven. En het lukte. Steve Ilichalik werd Mister Ameria, Steve Michalik werd lijster Olympia. En Steve Michalik werd een wrak. De opkomst en ondergang van een chemische reus.

stero•de-goeroes uit Zuid-Californi‘ was hij een autodidactische tovenaar die zijn eigen lichaam als laboratorium gebruikte. Al vanaf zijn elfde jaar las hij alles over biochemie, naarstig zoekend naar wat een lichaam groot maakt. Hij had zijn iele lijf als kind leren haten. Zijn vader, een despoot en zuiplap met enorme onderarmen, had hem met alles wat hij in handen kreeg afgetuigd. "Ik was klein en zwak, mijn broer groot en imposant en mijn vader maakte er geen geheim van dat hij van hem hield en mij haatte," herinnert Michalik zich. Hij was een angstig kind zonder vrienden dat vluchtte in strips en Steve Reevesfilms en ervan droomde enorm en onkwetsbaar te zijn. Op zijn dertiende maakte hij wc's schoon in een fitness-centrum, alleen om maar in de buurt van de eerste generatie ijzeren reuzen te zijn. Toen hij 20 was, tijdens zijn diensttijd in Zuidoost-Azi‘, trainde hij dag in dag uit met betonblokken op een open plek zonder zich om de hitte van 49 graden of sluipschutter-vuur te bekommeren. Hij vertelde de leger-psychiater dat hij niet gedood kon worden omdat hij was voorbestemd om Mister America te worden. Op zijn 34ste, toen hij niet wist waar hij al zijn trofee‘n moest laten, kroop hij nog elke nacht om twee uur uit zijn bed om zijn achtste maal van de dag te eten. Omdat hij nog niet groot genoeg naar zijn zin was. Altijd kwam hij die paar centimeter tekort zonder welke hij op het strand zijn hemd niet uit durfde te doen, uit angst dat iedereen hem uit zou lachen.

Er waren natuurlijk stero•den in het spel gekomen. Die waren al te krijgen sinds Hitler er midden jaren dertig zijn SS-korps van voorzag omhun bloeddorst te stimuleren. Het Oostblok gebruikte ze in de jaren vijftig om van haar schooljeugd bio-technische atleten te maken en eind jaren zestig kwamen de anabole middelen naar de stranden van Californi‘. Wat anabole stero•den -de synthetische variant van het manlijke testosteronhormoon- doen, was genoeglijk bekend. Ze komen de bloedbaan binnen als chemische boodschappers en hechten zich aan spierceilen. Daar geven ze hun boodschap door: groeien en belastbaarheid vergroten.

Steroiden kwijten zich van hun eerste opgave door versterking van prote•ne-synthese. Bij voldoende doses maken ze hetlichaam tot een soort reactor dat alles, inclusief vet, in massa en energie omzet. Een 'chemische' bodybuilder kan in een half jaar 20 kilo spieren extra krijgen omdat het merendeel van de 6000 tot 10.000 kalorie‘n, die hij per dag tot zich neemt, door het lichaam wordt opgenomen en niet uitgescheiden. Voor de vervulling van de tweede taak -de belastbaarheid vergroten- wordt de synthese gestimuleerd van een molecuul genaamd creatine fosfaat, oftewel CF. CF is in feite een waterige vloeistof voor de spieren die ze in staat stelt meer dan een paar seconden te presteren. Hoe meer CF je in je tank hebt, des te meer kracht genereer je.

Tijdens zijn loopbaan als bodybuilder had Michalik onmogelijk grote hoeveelheden CF, uit een stero•den-fles Anadroh geslikt. Als zijn maten twee tabletten van 50 milligram per dag namen, nam hij er vier. Zes weken later, als zijn lichaam aan die dosis begon te wennen, verhoogde hij die tot acht. Precies zo deed hij het met Dianaboh ook zo'n heftig oraal stero•de. Was vroeger ŽŽn enkele pil van 5 milligram voldoende geweest, al snel slikte hij er tien of twaalf per dag, naast de Anadrol.
Natuurlijk wist hij wat hij zich aandeed. Hij wist dat Anadroh net als alle orale stero•den, dodelijk is voor de lever. Maar vergeleken met de andere troep die hij tot zich nam, was het een soort babyvoeding. Op de zwarte markt voor bodybuilders kochten Michalik en een paar van zijn maten schedels van dode apen. Ze braken ze met de blote hand open en dronken de hormoonrijke vloeistof uit de hypothalamus-klier. Ze vulden enorme spuiten met een Frans spul, Triacana, en spoten dat direct in de nek in de hoop de moeilijk te vinden schildklier te treffen. En voor ze onder het ijzer gingen, namen ze flink speed, Ritai'in.
"De eerste keer dat ik trainde voor de titel van Mister America in 1972 ben ik nog aan de verslaving aan al dat spul ontsnapt," zegt Michalik. "Misschien omdat ik het kort en in niet zulke zware doses gebruikte. Het bleef beperkt tot ŽŽn injectie per week in mijn kont, toegediend door een dokter in Roslyn. Wat er in die spuit zat, ben ik nooit te weten gekomen, maar Jezus, wat werd ik er gek van. Ik, een zachtaardige katholieke kerkganger, trok opeens mensen in restaurants van hun stoelen en dreigde ze te vermoorden, alleen maar omdat er geen tafel vrij was. Ik was totaal gestoord. En toen kwam, goddank, die wedstrijd. Ik won, bleef verder van die troep af en werd weer een gewoon mens. Ik zwoer mijn vrouw, die zoveel met me had doorgemaakt, dat spul nooit meer te zuilen gebruiken."

Een paar jaar later ontdekte hij dat zijn vrouw een affaire had.

"Ik had al die jaren nodig gehad om me eindelijk man te voelen en los te komen van al die dingen die mijn vader me had aangedaan en toen sneed zij verdomme het hart uit mijn lijf."

Michalik ging weer de sportschool in waar hij altijd al zijn problemen had opgelost en begon weer met de troep. Hij kwam in contact met iemand die we dokter X zullen noemen. Die voorzag al een jaar of twintig bodybuilders van stero•den, als ze hem als tegenprestatie seksuele diensten bewezen. Michalik voelde daar niets voor maar hij leverde de dokter jonge jongens die altijd wel bij hem, de kampioen, rondhingen. De dokter gaf hem een stapel recepten. Het interesseerde Michalik niet of hij steroide-verslaafd of gek werd. "Het enige wat ik wilde, was mijn lichaam terug. Ik zat weer op mijn normale gewicht van 68 kilo en niemand wist nog wie ik was."

Drie maanden later was hij totaal verslaafd aan stero•den en andere spullen. Hij kon de deur niet uit zonder wat pillen of een shot genomen te hebben. "Ik wist dat ik verslaafd was en haatte mezelf daarom. Maar wat ik nog veel meer haatte was om niet meer bij dokter X te komen. Want hij had echt de beste spullen -Primobolan, Parabolin- die je nergens anders krijgen kon. Die spullen waren zo sterk dat je het direct in je spieren voelde en uren later nog op je lippen proefde. Mijn hoofd begon ervan te bonken en het bloed schoot mijn neus uit. Maar die stopte hij gewoon vol met watten en dan ging ik weer. Mijn leven draaide alleen om die spuiten."

217H-046-008 
'Primobolan, Parabolin, prima spullen. Mijn hoofd begon ervan te bonken en het bloed schoot mijn neus uit. Mijn leven draaide alleen om die spuiten'

In de herfst van '75 vloog hij naar Londen voor de Mister Universe Show. Hij was al zo ziek van de stero•den en de acht maaltijden per dag dat hij nauwelijks de trap naar het podium opkwam. "Ik had een cholesterol-peil van boven de 400, mijn bloeddruk was 240 om 110, maar ik was een perfect ogend lijk. Zoiets als ik had nog nooit iemand op het podium gezien. Ik was enorm en absoluut symmetrisch. Het publiek ging uit zijn dak en alle juryleden waxen gek van me. Maar niets, zelfs niet de titel, betekende iets voor me. Dat kwam door die troep. Het enige gevoel dat ik nog had, was haat."

Michalik ging naar huis, gooide zijn trofee in een kast en begon als een waanzinnige te trainen voor de Mister Olympia Show, het allerbelangrijkste bodybuilding-evenement.

Hij trainde als een waanzinnige, slikte en spoot, joeg de minnaar van zijn vrouw de stad uit en maakte haar uit een soort wraak zwanger, "zodat er twee Steve Michaliks op de wereld zouden zijn om haar in de hand te houden."

Na zijn vrouw tien jaar trouw te zijn geweest, begon hij nu iedere vrouw te neuken die hij maar te pakken kreeg. Dat had hij te maken met zijn dagelijkse dosis Halotestin, een stero•de waarvan de belangrijkste bijwerking een voortdurende en verraderlijke erectie is. Hij sloeg ook grote hoeveelheden Clomid en HCG naar binnen, twee vruchtbaarheids-medicamenten voor vrouwen, die bij mannen de testosteron-produktie stimuleren.

"Resultaat: ik was onverzadigbaar en gedroeg me ook zo. Ik had vijf vriendinnen in verschillende steden op Long Island en op een dag was ik zo geil dat ik ze allemaal achter elkaar naaide. Opeens zag ik in waarom er in deze business zoveel buitensporige sex is en waarom top bodybuilders altijd twee of drie mokkels op hun hotelkamer hebben of duizenden dollars per weekend verdienen op privŽ homo-party's. Een van mijn vrienden uit de business, een voormalige Mister America, werd tijdens tournees zo geil dat hij de coke-automaten in zijn hotel neukte." Door zijn titel van Mister Universe was Steve hot bij elke show. Hij werd als enige in staat geacht om Arnold Schwarzenegger als Mister Olympia te onttronen en die titel een jaar of vijf, zes te behouden. Hij had zich zelfs al voorbereid om Arnold in de Hollywood-showbusiness te volgen door spraaklessen en toneellessen te nemen.

En toen, in zijn auto op weg naar het vliegveld voor de Mister Olympia Show in november, kwam hij in aanraking met iets nog hevigers dan stero•den. Een zwaarbeladen oplegger belandde op zijn rijbaan en ramde over de motorkap van zijn Mustang heen. Michalik werd achttien meter meegesleurd en toen ze hem na twee uur uit de brokstukken van zijn auto hadden gezaagd, had hij vier verbrijzelde tussenwervel schijven en een gescheurde ischias-zenuw en was vanaf zijn middel verlamd.

Na een pak ršntgenfoto's kreeg hij van de chirurg het slechte nieuws te horen: hij zou nooit meer kunnen lopen. Maar er was ook goed nieuws: na een paar operaties zou de pijn veel minder zijn. Hij zei tegen de man dat hij op moest donderen. Maandenlang lag hij in tractie, weigerde medicijnen en ging door zich met zijn vrije arm te injecteren met testosteron dat hij in een tas bij zich had ten tijde van het ongeluk. Die tas hadden ze op het nachtkastje naast zijn bed gezet.

"Voor het eerst in mijn leven hielpen de stero•den mij. Ze versnelden het herstel en zorgden ervoor dat alles aan mij zo groot bleef dat de zusters erom vochten wie mij mocht wassen. Langzaam begon ik mijn rechterbeen weer te voelen. En toen de arts zei dat ik naar huis mocht als ik weer kon staan, lukte het me snel me op een been staande te houden."

Thuis stagneerde het herstel. Hij lag een jaar in bed, zwaar depressief, en werd door stero•den en chocolade-koekjes pafferig en opgeblazen. Hij werd vergeten, zelfs door zijn trainings-maten. Alleen zijn kleine adoptief-broertje van acht, dat hem adoreerde, bleef hem bezoeken en zijn spieren masseren. En met diens hulp reed hij op een avond, nadat hij een programma over bodybuilding op TV had gezien, naar een club van een vriend om weer te gaan trainen. Michaliks bovenlichaam reageerde snel spieren hebben een bewonderingswaardig geheugen- maar zijn benen lagen er nog steeds slap bij. Vanaf deze avond liet hij zich elke dag naar de sportschool brengen. Het was 1978.

De artsen hadden hem gezegd dat het wel tien jaar zou duren voor de functie van de zenuw in zijn rug zou zijn hersteld. Maar na een paar maanden lag hij al te krimpen van de pijn in zijn benen. Hij was overgelukkig, verhoogde de doses van alles wat hij nam en na een halfjaar redde hij het om 300 en 350 kilo met zijn benen te drukken. En daarbij hadden zijn bovenbenen de omvang van die van een beer.

Nog een jaar later betrad hij als onaangekondigde gast het toneel van een Grand Prix in Florida. Steve was de toegift. Het publiek was geestdriftig over het wonder Michalik die met zijn bovenbenen van 86 centimeter en zijn taille van 69 centimeter een herboren en perfect lichaam liet zien. Ook Schwarzenegger die er voor ABC-televisie als commentator was, was onder de indruk. "Ik geloof gewoon niet wat ik zie," zei hij. "Datis Steve Michalik, de fantoom-bodybuilder!" Daarbij had Michalik het moeten laten. Hij leefde, liep weer en had een cult-status bereikt. De status van fantoom-bodybuider die Arnold voor hem had gecre‘erd, had hij uitstekend te gelde kunnen maken in de reclame. Een goudmijn zou het zijn geweest en hij zou stil kunnen zijn gaan leven. Maar zoals vele andere stero•de-gevallen moest hij zijn geluk tarten. Er waren nieuwe killerdrugs uit Zuid-Californi‘ gekomen -Hexalon, Bolasteron, Dehydralon- uiterst giftige substanties die de lever een fatale opdonder geven maar bijna zichtbaar harde, rijpe spieren doen groeien. Michalik sloeg weer toe. Na de show in Florida ging hij meedoen aan een Grand Prix-tournee. Dat betekende elke maand ergens het toneel op en niet, zoals vroeger, maar vijf keer per jaar waardoor je het lichaam tussendoor even kon laten bijkomen. Vijf jaar bleef hij dat doen te midden van een steeds waanzinniger opererende concurrentie. "Je kon ze groen zien worden van al de troep in hun lichamen. Sommigen vielen af; door hartritme-stoornissen of een hartaanval. Ook ik gaf al mijn geld uit aan drugs. Je maakte elkaar gek. Dit waren de slechtste jaren van mijn leven. Mijn hersenen leken opgelost en ik werd een gigantische, levensgevaarlijke oermens. De enige reden waarom ik niet constant in de gevangenis zat, was dat driekwart van de agenten bij mij op de sportschool kwamen en hun stero•den bij mij kochten."
In zijn woonplaats New York werden hij en zijn sportschool roemrucht. Het ontbrak er nog maar aan dat op de school een bordje hing: Stero•den te koop. Die omstreden faam had wel tot gevolg dat de school binnen het jaar uit kon breiden. Maar ondanks het vele geld dat Steve verdiende, zorgden zijn fenomenale drugsrekeningen voor zijn bankroet.


217H-027-008  'Door Clomid en HCG was ik onverzadigbaar. Ik had vijf vriendinnen op Long Island en op een dag was ik zo gel! dat ik ze allemaal achter elkaar naaide'

Hij zat altijd zonder geld en bij de Grand Prixtournees ging het ook bergafwaarts met hem. "In het begin werd ik derde of vierde in de shows. In '83 nog maar elfde of twaalfde." Michalik stortte emotioneel en lichamelijk in. Zijn lichaam capituleerde voor al de giftige stoffen. In 1983 had hij overal bloedingen: zijn tandvlees, zijn nieren, zijn dikke darm, zijn kaakholtes. Hij kreeg stekende en onbarmhartige hoofdpijnen zodat hij ook nog eens verslaafd raakte aan Percodan en Demerol En, wat vanuit zijn gezichtspunt het ergste was, zijn spieren werden plots slap.

Zijn laatste twee jaren als reizende bodybuilder waren een nachtmerrie. Tijdens een show in Toronto stortte hij in, zijn hele lichaam schokkend van de krampen. Hij werd aan zijn benen van het toneel getrokken. In 1985, toen zijn cholesterolpeil tot 500 klom, probeerde hij vertwijfeld voorgoed van de stero•den af te komen. Zij testosteron-spiegel daalde, het aantal van zijn spermatozomen viel terug naar nul en al het oestrogeen, dat zich in al die jaren in zijn lichaam had opgehoopt, veranderde zijn gespierde borstpartij in zachte deegachtige tieten.

Na de opties te hebben afgewogen -een saai, ontmand leven zonder of de grote knal van een macho-dood met stero•den- koos Michalik voor het laatste. Hij pakte een tas, greep zijn gewichtengordel, nam het vliegtuig naar Los Angeles en bleef negen maanden lang in de Valley waar al de chemische hengsten trainen. In de herfst van '86 keerde hij terug naar New York, kon nauwelijks op zijn benen blijven staan maar zag er imposant en goudgebruind uit. Hij had de hele tijd naar de Night of Champions, die zijn zwanenzang zou zijn, toegewerkt. Het was een soort Oscar-uitreiking van de bodybuilders. Iedereen zou er zijn, alle sterren, alle experts en hij wilde zijn eigen legende worden door bij zijn laatste optreden op de klanken van Elton johns Funeral for a friend uit zijn doodskist op te rijzen. De bekroning zou natuurlijk zijn dat hij op het toneel dood zou vallen maar daar durfde hij niet op te hopen. Het belangrijkste was dat hij onder het donderend applaus van 2500 bezoekers van het podium afliep om zo de voorspelling van zijn vader, dat hij het nooit tot iets zou brengen, te logenstraffen.

En toen, twee weken voor de show, was er die fel brandende pijn in zijn lever en was alles voorbij. Toen hij bijkwam op de intensive care-afdeling was Michalik ontroostbaar. Niet alleen was hij nog in leven maar zijn prachtige lichaam zag hij langzaam ineenschrompelen. Zijn spieren, van de dagelijkse steroiden en twee kilo kip beroofd, verdwenen en werden als afvalstoffen door zijn bloed afgevoerd. In de drie weken die volgden verloor hij 45 kilo. Hij piste zijn gewicht praktisch van 116 naar 70 kilo omlaag.
Zoals te voorzien lieten zijn nieren het afweten, uiteindelijk voor tachtig procent. Zijn zwarte haar werd grijs, zijn huid hing in slappe plooien omlaag. Zijn vader kwam op bezoek en zei met zijn gebruikelijke tact dat hij eruit zag als een man van vijfentachtig.

"Ik was kwetsbaar, werd alleen nog door mijn vrouw op de been gehouden. Als dank daarvoor verkocht ik mijn sportschool en gaf de hele opbrengst aan haar. Ik wilde er zelf niets van hebben. Ik wilde alleen nog in bed liggen en me ellendig voelen. Ik was depressief"

In het voorjaar van '88 was hij zover hersteld dat hij korte tijd uit bed mocht. Plots kreeg hij de drang om voor zijn zonden te boeten en belde iedere promotor die hij kende op om te vragen of hij het toneel op mocht om te laten zien wat er van iemand wordt die sterdfden gebruikt. Een paar stemden toe en lieten hem spreken, een zak botten in een zwart hemd. Hij kreeg het publiek binnen tien minuten in een grafstemming.

Maar hoezeer zijn goede daden zijn geweten ontlastten, zijn lijf hielpen ze niet. Elke cel van zijn lichaam was nog vergiftigd door het afval van al de drugs. De cysten op zijn lever, verschrompeld tot het formaat van golfballen maar ook niet kleiner, verzwakten hem en zorgden dat hij als een vogeltje at. Zijn hormoonhuishouding was totaal van
streek en hij had al in geen twee jaar meer een begin van een erectie gehad. "Mijn enige trots, mijn lichaam, had ik totaal ten gronde gericht."

Toen hielp het toeval. Een Australische rugbyspeler hoorde van Michaliks ellende en belde hem op over een nieuw effectief ontgiftingsprograinma. Het was zwaar -eerst een uur hardlopen en dan vijf uur aan ŽŽn stuk in een sauna van 80 graden, minstens drie weken aaneen- maar zou absoluut het gif uit zijn vetcellen persen waar het anders zou uitkristalliseren en zijn leven lang blijven zitten.

Michalik probeerde het. De eerste dag kon hij nauwelijks een blokje joggen maar in de sauna kwam plotseling alles eruit. Een smerige groene smurrie sijpelde uit zijn ogen en neusgaten. Na ŽŽn week kon hij al twee mijl lopen, na twee weken kwam het zwart in zijn haar terug. En toen hij op de laatste dag van de kuur uit de sauna kwam, was zijn huid strak en rozig als van een teenager. Een lever- en nierentest wezen het ongelooflijke uit: hij was weer gezond.

"Alles kwam terug. Mijn gevoel voor humor, mijn levenslust, en verdomd, mijn seksuele lust ook Er was heel wat in te halen. Maar het allerfijnste was wat er niet meer was. Het leek alsof ik, tegelijk met die groene troep, die hele biochemische haat eruit had gezweet. Ik wilde weer met mensen samen zijn, vooral met mijn zoon Steve." Michalik ging naar zijn vrouw en zei dat hij weer met bodybuilding wilde beginnen. Dat was zijn leven, zijn kunst, daar kon hij niet mee stoppen. Maar dit keer zwoer hij bij God dat hij clean zou blijven. Ze zei dat ze alle ellende niet nog eens wilde doormaken: de ongecontroleerde woedeuitvallen, de maaltijden om twee uur 's nachts, de medische ravage. Ze scheidden als goede vrienden. En Michalik keerde naar de sportschool terug. Als een monnik.


217H-002-007  Michalik probeerde de kuur. In de sauna kwam plotseling alles eruit. Een srnenge

Bewerking: Hennie Maiujes

END