REVU
PORTFOLIO MARY ELLEN MARK
APRIL 1987
By HEIDI SONNEBORN
Photographs by MARY ELLEN MARK


207X-001-009
Straatartiesten, 1972: HIJ heet Baba en wordt gezien als de vader van alle straatartiesten In New Delhi. Hij laat zijn honden zelfs sigaretten roken.

Ze voelt een grote verantwoorde- lijkheid voor diegenen die altijd het loodje moeten leggen. Of/zet nou in haar eigen land, de Verende Staten, of in een land als India is. Het portfolw van Mary Ellen Mark, een fotografe die zich het lot van de mensheid aantrekt. ,,ik ben het meest geschrokken toen ik een reportage maakte in Ethiopi'. Daar verbleef ik een maand lang tussen mensen die aan de meest verschrikkelijke ziekten leden."


300A-023-20A
Moeder Teresa's werk, Calcutta 1981: De schaduw van een jong pati'nt1. In het ,,Shantl Neger Leprosy Hospftal'.


300B-214-004
Psychiatrisch ziekenh1976: Zoals ze erbij zit lijkt ze wel tachtig jaar oud, maar Mary Francis is slechts vijfendertig.


203P-012-004
Edgar Bergen en Charlie MCCarthy, 1977: ,,Het is een oude bekende van me met zijn buikspreekpop."


201F-006-008
Coney Island, 1983: Twee dames op Coney Island (VS) schuilen voor de regen.

Vanaf de dag dat ik een camera in mijn handen kreeg veranderde er een heleboel in mijn leven. Ik dwong mijzelf ertoe om alles te fotograferen dat mijn aandacht trok. Dit zijn meestal mensen, dieren of dingen die nog nimmer zijn vastgelegd en naar mijn mening interessant genoeg zijn voor een foto." Als jong meisje verzamelde Mary Ellen Mark allerlei foto's en plaatjes en stopte die in een daarvoor bestemde map. Het grootste gedeelte van haar verzameling bestond uit foto's van kleine Mexicaanse dorpjes. Voor Mark was dit haar meest waardevolle bezit en ze heeft op laterg leeftijd een aantal van die plaatjes bewerkt en uitgegeven in boekvorm. Ze vergeet nooit meer dat ze eens een heel mooi fotoboek van haar ouders kreeg, kijkt dit. boek nog dagelijks door en beschouwt de inhoud als het mooiste dat er is. Toch dacht de jonge Amerikaanse er nooit serieus over om fotografe te worden. Tijdens haar studie kunstgeschiedenis aan de University of Pennsylvania koos zij de fotografie als zogenaamd bijvak. Met haar werk won zij in 1964 een scholarship voor de Annenberg School of Communication. Vanaf die tijd is de fotografie alles voor haar. ,,Toen ik klaar was met mijn studie fotografie aan de Annenberg school wilde ik dolgraag naar Turkije. Ik heb dit uiteindelijk ook gedaan. Ik vind het spannend om weg te gaan en te zien wat ik zoal tegenkom. Then ik de foto van het Turkse meisje voor me zag, realiseerde ik me dat een foto niet alleen iets heel moois en exotisch heeft. He gaat veel verder, het betekent voor iedereen hetzelfde en heeft daarom iets universeels. Het verbreekt alle landsgrenzen.

iioeaue KAN Zul dat hier een jong meisje verandert in een sensuele vrouw. Deze foto is nu meer dan twintig jaar geleden genomen en ik ben razend benieuwd wat er van haar geworden is." In het begin van haar carrire fotografeert zij vooral mensen die nog nooit voor een camera stonden en hun hele leven aan alle kanten, door iedereen zijn genegeerd. Dit levert fantastische resultaten op. ,ln 1979 werkte ik als fotografe bij de film ,,One Flew over the Cuckoo's Nest". Ik ontmoette daar het hoofd van het Oregon ziekenhuis. Ik raakte geinteresseerd in de pati'nten en vroeg hun toestemming om later terug te komen voor een aantal foto's Ik heb zeven weken heel intensief met de pati'nten samengeleefd, ik sliep in een klein celletje en ik at 's morgens met ze. Net als overal gedroegen de mensen zich tijdens mijn aanwezigheid stoer en buiten zichzelf. Op een gegeven moment raakten ze gewend aan mij en vergaten dat ik Ÿberhaupt aanwezig was. De foto van Mary Francis heb ik kunnen nemen omdat ze vertrouwd met me was en geen bezwaar had toen ik de badkamer in liep. Het was die avond feest in het tehuis en Mary had net een nieuwe permanent in laten zetten. Ze was zenuwachtig en hoopte dat ze die avond de bingo zou winnen." IN 1966 VERHUIST Mark naar New York en verzorgt daar exposities in galeries en musea. Ze verkoopt veel van haar Turkse reisfoto's aan Amerikaanse en Europese tijdschriften. EŽn van haar favoriete foto's is ,,Smoking Dogs", genomen in New Delhi. ,lk heb zes weken rondgelopen door de straten van New Delhi en Bombay. Ik wilde een groep straatartiesten leren kennen die het leuk vonden om gefotografeerd te worden.


102M-002-028
Luis Bunuel, 1969: Gefotografeerd tijdens de opnamen voor de film ,,Trlstana". Acteurs laten zich niet gemakkelijk fotograferen. Ze willen er altijd piekfijn uitzien." 'Idereen Kan zien dat hier een jong meisje verandert in een sensuele vrouw'.


501J-193-004
Meisje, 1966: ,,Deze foto is meer dan 20 jaar geleden In Turkije genomen, ik ben benieuwd wat er van haar geworden is?

Uiteindelijk kwam ik een groep acrobaten, slangenbezweerders, zangers en jongleurs tegen die mij graag mee op pad- namen. fŽn van de artiesten haalde een vreemde stunt uit met zijn stier. Deze stier beantwoordde vragen uit het publiek met ,,ja" of ,,nee". In een gesprek met de artiest, Ratan Lal, bleek dat zijn vader de leermeester van het hele stel was. De vader, door iedereen Baba genoemd, is een straatartiest in hart en nieren. Baba trekt door het land met zijn honden, hij kan ze allerlei (?) vragen laten beantwoorden. ,,Wat gebeurt er als je ziel het lichaam verlaat?" De hond gaat dood liggen. ,,Wie heeft er een tientje op zak?" De hond stapt om iemand uit het publiek af. De mooiste show vind ik Persoonlijk deze: Babe en zijn honden die een sigaret roken. Ratan Lal zei hierover De oude Baba wordt een beetje seniel."


201N-016-013
Etlopi', 1985; ,,ledere dag kwamen er weer honderden uitgehongerde mensen naar de kampen. Voor velen ws het te laat, dit jongetje van twee redde het niet."

MARY ELLEN MARK heeft tijdens haar foto-carrire de Robert F. Kennedy prijs ontvangen voor haar fotoreportage in Life over neder Teresa in een kamp met jqnge kanker-pati'nten in de buurt van Calcutta. ,,De foto is in het Shanti Nagar Leprosy Hospital genomen. Je ziet een zuster en de schaduw van een jong pati'ntje. Het is een ziekenhuis voor ernstig zieken en stervende mensen. Het was er zo stil en ik begreep niet waarom niemand de behoefte had om keihard te huilen. Ik vrees dat die mensen niemand hebben om bij uit te huilen."

Mark is door John Loengard van Life eens vergeleken met Eleanor Roosevelt. Hij bedoelde daarmee te zeggen dat ze een charmante maar koppige vrouw is die een grote verantwoordelijkheid voelt voor diegenen die altijd het loodje moeten leggen in onze maatschappij. ,,lk ben het meest geschrokken toen ik een reportage maakte over Ethiopi' voor Life. Een maand lang verbleef ik tussen slachtoffers van de honger en mensen die aan de meest vreselijke ziekten leden. Iedere morgen voltrok zich weer een ramp, een drama. Veel mensen hadden de nacht niet overleefd en werden 's morgens in een doek gewikkeld. Het kleine bundeltje is een jongen van amper twee. We vonden het vreselijk om weer te vertrekken. Zo veel van onze vrienden zouden hier waarschijnlijk sterven."

END