REVU
NA TWEE EEUWEN AUSTRALIE
EEN NIEUWE GOLF IMMIGRANTE
SEPTEMBER 1998
By HEINE MAATJES
Photographs by MARK ELLEN MARK


206X-128-014 
De wijk Cabramatta in Sydney wordt tegenwoordig Vietnwnatta genoemd aangezien vele gevluchte Vietnamezen hier een nieuw leven proberen op te bouwon. Onder hen Hai Uyen en Khai


206X-098-017
In 1983 werd in Sydney, ten behoove van de kinderen van de nieuwe immigranten, de Nur Muslim Primary School opgericht. Belangrijke vakken:de Koran en Arabisch. Australi‘ bestaat officieel twee eeuwen - maar mag zich al veertigduizend jaar immigrantenland noemen. Fotografe Mary-Ellen Mark toog naar Sydney en zocht en vond: het immigrantenleven.


206X-271-32A 
Charlie Coffee hier met zijn neefje Mickey Hickey, is Aboriginal. In deze wijk in Sydney heerst tot laat in de middag de lol. Daarna heerst de drank. Tot diep in de nacht.


206X-181-012
Tanya en Sonya komen uit Malta. Ze wonen nu in de wijk Erskineville en zitten op school tezamen met Libanezen, Portugezen, Italianen, Chinezen, Vietnamezen en Grieken


206X-012-016
Lody Elhlou en Gloria tijdens de viering van een Libanees huwelijk. Gezien de omstandigheden in hun geboorteland, kiezen steeds meer Libanezen voor Australie.

Australie heeft, nog steeds, een niet kapot te krijgen imago. Het is het land waar nog niet zo lang geleden iemand premier werd omdat de kiezers het zo leuk vonden dat de maa vloekte en dronk en overspel pleegde - Australi‘ als het paradijs voor de macho's. Het is het land waar 's avonds voornamelijk liters bier worden gedronken waarna de cafŽbezoekers de inboedel aan stukken slaan Australi‘ als het land van de dronken lorren. Het is het land waar media-magnaat Rupert Murdoch z'n eerste sensatie~ ten produceerde en waar TV-series als 'Flying Doctors' en 'Sons & Daughters' vandaan komen Australi‘ als het land van' de pulp. Het kan al met al, wat imago betreft, stukken beter. En gelukkig is er, op het moment dat dit eiland z'n tweehonderdste verjaardag viert, sprake van tenminste enige vooruitgang op dat gebied.

We hebben het over immigranten. Kort overzicht: veertigduizend jaar geleden werden de Aboriginals de eerste bewoners van het eiland. Het bleef vervolgens lange tijd rustig. Totdat het Verenigd Koninkrijk ladingen hele en halve misdadigers downsouth zond. Weer enige tijd later gevolgd door honderdduizenden Europese immigranten-zonder-strafblad.

Lange tijd hield de overheid er een discriminerende wet op na: bijna enkel blanke immigranten werden toegelaten. Die wet is niet meer. En de nieuwste golf immigranten bestaat dan bok uit een bonte mix - Japanners, Libanezen, Grieken, Maltezen, Chinezen, Vietnamezen, Russen. Wat ze zoeken is geld en werk. Wat ze, vooral in het begin, vooral vinden is armoede - en dat begin kan soms jaren en jaren duren. Dat is het imago van Australi‘ dat 't dichtst de werkelijkheid benadert: een land dat nauwelijks iets belooft, zodat het voor elke nieuwe immigrant alleen maar mee kan vallen. Fotografe MaryEllen Mark koos de buitenwijken van de metropool Sydney om zowel deze nieuwe golf als de zeer oude golf van Aboriginals in beeld te brengen.


206X-139-027
Irene Sifniotis treedt op voor haar vaderen grootvader. Griekse kinderen bezoeken in Aurtrali‘ scholen waar ze onder meer de Griekse taal en de Griekse geschiedenis leren
.

206X-111-002
Bounarith Mao houdt z'n zes maanden oude dochter Leeka in z'n zes maanden oude dochter Leeka in z’n armen. Acht jaar geleden ontvluchtte hij de bloedbaden van Cambodja. Via Thailand kwam hij uiteindelijk in Sydney terecht.

Vijfentwintig jaar geleden kocht Mary Ellen Mark haar eerste camera. En sindsdien leeft ze voor de fotografie.
Niet zo vreemd; misschien, want de fascinatie door beeld was er bij haar al van kinds af aan. Toen waren de foto's en plaatjes die ze in haar map spaarde haar grootste schat. Later ging ze schilderen en studeerde ze kunstgeschiedenis. Maar toen ze fotografie als bijvak bij haar studie koos merkte ze al snel dat fotograferen haar ware fascinatie zou zijn.

"Fotograferen is als magie," zegtze. "Je richt ergens een zwart kastje op, drukt op een knop, en dan heb je een beeld, dat je zag, gevangen en kan het voor eeuwig blijven bekijken."

Niet dat zij dat laatste zal doen. Voor haar is de jacht op het beeld het belangrijkst. Voor die jacht wil ze het liefst haar hele leven de hele wereld afreizen. Deze jacht op beeld heeft al vijfentwintig jaar haar leven en haar contacten bepaald. Wat haar betreft kan dat zo blijven.

Tien jaar geleden was ze nog niet 'zo'n gypsy, die eigenlijk altijd op doortocht is'. Maar de fotografie heeft haar leven meer en meer gevormd en veranderd. Of, in haar eigen woorden: "De mensen die ik gevonden heb, de rijke en arme, de goede en slechte, hebben mij veel gegeven. Ze hebben mij opgevoed."


206X-310-006
De Aboriginals mogen sein Australi‘ recordhouders non~ op het gebied van discriminatie. Werkloosheid onder Aboriginals is zes keer zo hoog als het landelijk gemiddelde.

Mary Ellen Mark kreeg deze opvoeding over de gehele wereld. Achter vele gezichten bood die Een blik op slechts enkele belangrijke van haar projecten toont dat aan. Ze richtte haar camera op pati‘nten van een vrouwenafdeling in een Amerikaans ziekenhuis, op de hoeren in Bombay, op het werk van Moeder Theresa in Calcutta, op van honger stervende mensen in Ethiopi‘. En, een van haar tot dusverre laatste projecten: ze bracht in Australi‘ Sydney's veranderende gezicht in beeld. En haar beelden heeft ze zelf in een paar woorden van commentaar voorzien.

Mary Ellen Mark (48) wil dat haar werk wordt gezien 'binnen de traditie van sociale documentaire fotografie'. "Door de jaren heen heb ik ernaar gestreefd projecten te vinden die onder die noemer vallen. Die ik daarbij belangrijk genoeg vond om te fotograferen en die ik ook wilde fotograferen."

Ze heeft haar bezetenheid en genialiteit. Daarnaast haar liefde voor mensen. En haar foto's hebben een duidelijk persoonlijke signatuur.

Hoe ze haar eigen stijl behoudt bij zo'n veelsoortigheid aan onderwerpen, zonder in clichŽs te vervallen, dat kan ze niet zo pre-cies zeggen. Het is weten en gevoel.
”Maar een ding weet ik wel zeker: als je in zwart-wit werkt dan moet je de essentie nog beter pakken dan wanneer je in kleur werkt.".

END